viernes, 12 de marzo de 2010

O PALACIO DOS PASTEIS

Relato enviado por Carla Fernández:

O PALACIO DOS PASTEIS



Érase unha vez un país afastado onde había un precioso reino chamado Dulcilandia.

Nese reino naceron catro princesiñas, ante tal acontecemento o rei e a raíña sentiron unha gran alegría; puxéronlles os nomes de catro deliciosos sabores: Mora, Vainilla, Nata e Frambuesa.

Cada ano os reis celebraban o aniversario das súas fillas no que servían numerosos xeados, refrescos, bocadillos, canapés e moitíiiiiiisimos doces.

Pero un día acontecu que no décimo quinto aniversario das nenas os reis organizaron unha gran festa á que convidaron a todo o pobo, pero ocorreu un terrible erro e é que se esqueceron de convidar á bruxa.

Ante tal humillación atrapou as catro princesiñas e encerrounas nun frigorífico de cor prata; o cal non se podía abrir porque estaba baixo o maleficio da bruxa que consistía en que se antes dun ano non viñan catro príncipes a salvalas por amor, estas catro princesiñas podrecerían no frigorífico e morrerían: ao abrir a porta tiñan que bicar á princesas e os seus corpos non se podían fundir uns con outros senón desaparecerían tanto os príncipes como as princesas.

No reino de Dulcilandia quedaron todos atónitos e consternados ante o cruel castigo da bruxa, os asesores do rei decidiron buscar unha solución ao terrible maleficio: a un dos asesores do rei non se lle ocorreu mellor idea que convocar no facebook de internet un foro para tratar de solucionar o problema das princesas.

Como facebook é unha rede social tan ampla chegou a todos os recunchos do mundo e desde afastados países achegáronse moitos príncipes que non tiveron éxito na misión.

Cando xa se achegaba o límite de tempo que impuxera a bruxa e os reis vían todo perdido chegaron catro apostos príncipes chamados Turrón, Mazapán, Chocolate e Coco e entre eles trazaron un plan para salvar ás princesas.

O plan consistía en cociñar unha torta con moito, moito, moito doce para que lla comese a bruxa e rebentase por glotona, xa que eles pescudaron que esa era a súa principal debilidade.

A bruxa ante a fermosa e enorme torta que lle ofreceron os catro príncipes non se puido resistir e zampou o enorme doce de forma que rebentou coma un globo e desapareceu o aire.

Os príncipes conseguiron abrir facilmente o frigorífico de prata porque ao morrer a bruxa, o maleficio deblitouse e abriuse intantaneamente a porta. Os príncipes ante o temor de que o maleficio da bruxa non desaparecese de todo bicaron cada un a unha princesa do seguinte xeito: Turrón bicou a Nata, Coco a Frambuesa, Mazapán a Vainilla e Chocolate a Mora, de modo que os seus corpos non se fundiron e desa forma as princesiñas salváronse de morrer e namoráronse dos seus príncipes salvadores cos cales casaron e foron felices o resto dos seus días vivindo cada parella nun precioo palacio en forma de torta.

E colorín colorao este doce conto, terminou!

CINTAS DE LURA CON SOPA DE CEBOLA

Receita enviada por Jorge González:

CINTAS DE LURA CON SOPA DE CEBOLA

Ingredientes
1 kg de lura fresca
1 cebola
1 dente de allo
1 pemento verde
200 cc de aceite de oliva
cebollino picado

Preparación:

Limpar escrupulosamente a lura. Reservar o corpo. Trocear os tentáculos e, a continuación, cortar en brunoise.

Pochar a lume moi lentoa cebola e o pemento verde troceado durante 40 minutos. Despois engadimos os tentáculos e guisamos o conxunto durante 50 minutos máis.

Rectificamos o sal.

Cortar en tiras moi finas o corpo da lura, coma se se tratase de tallaríns. Colocamos nun recipiente o aceite de oliva a unha temperatura estable de 60 º.

Introducimos as cintas no aceite ata que as cubra e confitamos durante 50 minutos.
Reservamos a calor e sérvense.

TANGO DO POLBO CHORÓN

Poema enviado por Valeria Azcurra:

TANGO DO POLBO CHORÓN

Nunha cociña fría e chea de nostalxia
onde apenas chegaba a calor da luz
sente con gran pena aflixida
e o silencio acrecenta a inquietude.

Só, tan só estaba nese pucheiro o polbo
que só eran testemuñas o sal e o pementón
observando desde un próximo recuncho
o queixume desgarrado do polbo chorón.

O seu fondo suspirar rompía o silencio
as bágoas marcaban o suco do seu final
a inmensa pota fervía, empañando o cristal,
e o fogón incandescente non deixaba de brillar.

Ai! Polbo chorón sabes o que che espera
e non o podemos remediar
pero tes un consuelo...
a todos nos vas a deleitar!
 
 
Lareiras e Potes